
Op de vijftigste dag na Pasen, de laatste dag van de paastijd, wordt in de christelijke kerken herdacht dat de
Heilige Geest neerdaalde over de apostelen.
Het betekende het begin van de verbreiding van het christendom.
Er was op het pinksterfeest, ruim tweeduizend jaar geleden, een grote menigte bijeen.
Ieder werd daar in zijn eigen taal aangesproken, een wonderlijke gebeurtenis.
Als we de parallel naar het heden trekken, betekent het dat we met elkaar een sfeer scheppen van verdraagzaamheid, van het doorgeven van de wortels van ons geloven aan onze vrienden, kennissen, familieleden. Zoveel individuen, maar toch een hechte club.
Dat is
Pinksteren ten voeten uit. Je zou zoiets unieks toch niet willen missen.
Pinksteren. Lucht, ruimte, zoetheid
Voor de kerk is het bovenal een feest van loskomen uit de bedruktheid na de euforie van Pasen. Jezus komt bij de discipelen in het huis waar ze de deuren hebben dichtgedaan. Angstig als ze zijn voor wat hen kan gebeuren. Ze hebben gezien hoe de mensenmassa zich tegen Jezus keerde.
Door die dichte deuren heen komt - midden in de angst - Jezus bij hen binnen en zegt:
“Vrede aan jullie”. Hij blies en zegt: “Ontvang de Heilige Geest.” Adem, Ruach. Probeer dat maar eens vast te pakken. Dat zet in beweging, omdat die Geest je met helderheid omhult, zoals licht en lucht.
Marianne Gaastra
Pinksteren wortelt in het joodse Wekenfeest (Sjavoeot). Oorspronkelijk was het een dankfeest voor de binnengehaalde oogst.
In de tweede eeuw kwam de nadruk te liggen op het herdenken van het verbond tussen God en Israël, de gebeurtenis bij de Sinai, toen God aan Mozes de wet gaf.
De christenen namen deze feestdag over om de nederdaling van de Heilige Geest over de apostelen te gedenken.
Met Pinksteren is het de Geest die de nieuwe wet geeft, die de christenen (uit joden- en heidendom) verenigt tot een nieuw volk van God.
Omdat het joodse Wekenfeest - als men de eerste en de laatste dag van een periode meetelt - de vijftigste dag was, noemde men het in het Grieks ook Pentekostè, wat 'vijftig' betekent.
Het gebruik rond de duif stamt uit de Middeleeuwen.
Tijdens het zingen van het Veni Sancte Spiritus liet men een houten duif vanuit het gewelf in het kerkgebouw neerdalen, terwijl men intussen brandende vlaspluisjes, rozenblaadjes of rode papiersnippers over de aanwezigen liet neerdwarrelen.
Cor van Vliet:
De Geest werkt, en soms voel je het
en beleef je wat misschien allang
onbewust in jou aanwezig was.
Verrassend.
De Geest werkt, als het moment komt
dat zwijgers praten
en praters zwijgen.
Wonderlijk.
De Geest werkt in stilte,
wanneer alles even weg mag vallen,
hoofd leeg, hart vol.
Verademend.
De Geest werkt, samen met jou aan de toekomst,
weten dat die er is, nog niet in bezit,
maar wel verwacht.
Uiteindelijk.
Geest van hierboven - Stef Bos